Ο Τζουζέπε Ταρτίνι ονειρεύτηκε ότι ο Διάβολος έπαιζε στο βιολί του την ωραιότερη μουσική που είχε ακούσει ποτέ. Όταν ξύπνησε, προσπάθησε απεγνωσμένα να την αναπαραγάγει. Έτσι γεννήθηκε ένα από τα πιο συναρπαστικά έργα της μουσικής ιστορίας.
Μια συμφωνία με τον Διάβολο
Ο Giuseppe Tartini γεννήθηκε το 1692 στο Πιράνο, μια μικρή παραθαλάσσια πόλη της Ίστριας, που τότε ανήκε στη Δημοκρατία της Βενετίας. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους βιολιστές και συνθέτες του 18ου αιώνα, ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην αναζήτηση της μουσικής τελειότητας.
Ήταν 21 ετών όταν ένα βράδυ είδε στον ύπνο του ότι είχε συνάψει μια συμφωνία με τον Διάβολο. Του είχε παραχωρήσει την ψυχή του και ως αντάλλαγμα ο Διάβολος είχε γίνει υπηρέτης του, πρόθυμος να εκπληρώσει κάθε επιθυμία του.
Στην αρχή, ο νεαρός μουσικός διασκέδαζε με τις απεριόριστες δυνατότητες που του προσέφερε αυτή η παράξενη συμφωνία. Ώσπου σκέφτηκε κάτι απλό: να δώσει το βιολί του στον Διάβολο και να τον ακούσει να παίζει.
Ο Διάβολος πήρε το όργανο και άρχισε να παίζει μια σονάτα τόσο εκθαμβωτική, τόσο όμορφη και τεχνικά αδιανόητη, ώστε ο Ταρτίνι ένιωσε πως βρισκόταν μπροστά σε κάτι που υπερέβαινε κάθε ανθρώπινη δυνατότητα.
Δεν ήταν απλώς η δεξιοτεχνία. Ήταν η ίδια η μουσική. Μια αλληλουχία ήχων που έμοιαζε να αποκαλύπτει την ύπαρξη μιας ομορφιάς άγνωστης μέχρι τότε στον κόσμο. Η συγκίνηση ήταν τόσο έντονη, ώστε ο συνθέτης ξύπνησε απότομα.
Η μουσική που χάθηκε στο ξύπνημα
Ο Ταρτίνι πετάχτηκε από το κρεβάτι, άρπαξε το βιολί του και προσπάθησε να παίξει όσα είχε ακούσει. Αλλά κάτι είχε χαθεί. Οι νότες που πριν από λίγα δευτερόλεπτα έμοιαζαν τόσο καθαρές είχαν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Οι μελωδίες διέφευγαν. Οι αρμονίες που στο όνειρο ακούγονταν αυτονόητες τώρα έμοιαζαν αδύνατον να ανασυντεθούν.
Από αυτή την απεγνωσμένη προσπάθεια γεννήθηκε η περίφημη Sonata in G minor, γνωστή ως Il Trillo del Diavolo, Ένα έργο που έμελλε να γίνει από τα διασημότερα της μουσικής για βιολί.
Κι όμως, ο ίδιος ο δημιουργός του δεν ήταν ικανοποιημένος.
Σύμφωνα με τη διήγηση που κατέγραψε ο Γάλλος αστρονόμος Jérôme Lalande, ο Ταρτίνι θεωρούσε τη σονάτα του το καλύτερο έργο που είχε συνθέσει ποτέ. Αλλά πίστευε επίσης ότι απείχε τόσο πολύ από τη μουσική που είχε ακούσει στο όνειρό του, ώστε η σύγκριση τον γέμιζε απογοήτευση.
Η απογοήτευσή του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε φέρεται να είπε πως, αν μπορούσε να ζήσει χωρίς τη μουσική, θα είχε σπάσει το βιολί του και θα είχε εγκαταλείψει για πάντα τη σύνθεση.
Ένα από τα σημαντικότερα έργα του ρεπερτορίου για βιολί γεννήθηκε από την πεποίθηση του δημιουργού του ότι είχε αποτύχει.

