Η ιστορία αρχίζει το 1931 με έναν Ιταλό μπάρμαν, τον Giuseppe Cipriani, και έναν Αμερικανό που ονομαζόταν Harry Pickering. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Pickering είχε βρεθεί στη Βενετία αντιμετωπίζοντας οικονομικά προβλήματα. Ο Cipriani, που εργαζόταν τότε στο ξενοδοχείο Europa, τον βοήθησε δανείζοντάς του 10.000 λιρέτες. Όταν ο Αμερικανός επέστρεψε, του έδωσε συνολικά 50.000 λιρέτες, αποπληρώνοντας το δάνειο και προσφέροντας άλλες 40.000 για να ανοίξει ο Cipriani τη δική του επιχείρηση. Ο Cipriani ονόμασε το νέο του μπαρ Harry’s Bar, σε μια κίνηση ευγνωμοσύνης που αποδείχθηκε ιστορική.

Ο Cipriani είχε μια πολύ συγκεκριμένη αντίληψη για το πώς έπρεπε να λειτουργεί το μαγαζί του. Δεν ήθελε έναν πολυτελή χώρο που θα έκανε τον πελάτη να αισθάνεται άβολα. Ήθελε ένα μικρό, φωτεινό και φιλόξενο περιβάλλον, με εξαιρετική εξυπηρέτηση και χωρίς περιττές επιδείξεις.
Το αρχικό κατάστημα ήταν μια παλιά αποθήκη σχοινιών, περίπου 42 τετραγωνικών μέτρων, στην Calle Vallaresso. Η σύζυγός του, Giulietta, είχε εντοπίσει τον χώρο. Ο Cipriani τον προτίμησε επειδή βρισκόταν σε ένα στενό που δεν προσέλκυε τυχαίους περαστικούς. Όποιος έφθανε εκεί έπρεπε να το έχει επιλέξει συνειδητά.
Το Bellini: Ένα κοκτέιλ που έγινε ιστορία
Το 1948, ο Giuseppe Cipriani δημιούργησε το ποτό που θα συνέδεε για πάντα το όνομά του με την ιστορία των cocktails.
Το Bellini αποτελείται από πολτό λευκών ροδάκινων και Prosecco. Η έμπνευση ήρθε από τον Βενετό ζωγράφο της Αναγέννησης Giovanni Bellini. Ο Cipriani παρατήρησε ότι το απαλό ροζ χρώμα του ποτού τού θύμιζε τις αποχρώσεις που χρησιμοποιούσε ο ζωγράφος σε ορισμένους πίνακές του.
Η αρχική συνταγή βασιζόταν στα μικρά λευκά ροδάκινα της ιταλικής υπαίθρου, τα οποία ο Cipriani προτιμούσε ιδιαίτερα. Δεν ήταν ένα περίπλοκο cocktail με πολλά συστατικά. Η γοητεία του βρισκόταν στην ποιότητα των πρώτων υλών και στην ισορροπία ανάμεσα στο φρούτο και τον αφρώδη οίνο.
Το Bellini έγινε γρήγορα δημοφιλές στους πελάτες του μπαρ και στη συνέχεια ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο. Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ιταλικά cocktails.
Το Carpaccio
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Cipriani θα δημιουργούσε ακόμη μία γαστρονομική αναφορά. Το carpaccio γεννήθηκε όταν η τακτική πελάτισσα Amalia Nani Mocenigo, κόμισσα της Βενετίας, του ζήτησε ένα πιάτο με ωμό κρέας, ύστερα από σχετική ιατρική σύσταση. Εκείνος της σέρβιρε λεπτές φέτες ωμού βοδινού φιλέτου με μια ιδιαίτερη λευκή σάλτσα. Το όνομα προήλθε από τον ζωγράφο Vittore Carpaccio, γνωστό για τις έντονες κόκκινες αποχρώσεις των έργων του. Το πιάτο έγινε διεθνώς γνωστό και η λέξη carpaccio πέρασε στη γαστρονομική ορολογία, περιγράφοντας πλέον πολλές διαφορετικές παρασκευές.
Ο Hemingway
Αν το Bellini και το carpaccio έδωσαν στο Harry’s Bar γαστρονομική ταυτότητα, οι προσωπικότητες που πέρασαν από τις πόρτες του το μετέτρεψαν σε θρύλο.
Ο πιο διάσημος πελάτης του ήταν αναμφίβολα ο Ernest Hemingway. Ο συγγραφέας αγαπούσε τη Βενετία και το Harry’s Bar έγινε ένα από τα αγαπημένα του στέκια. Ανέπτυξε προσωπική σχέση με τον Cipriani. Η αγάπη του για τη Βενετία αποτυπώθηκε και στο μυθιστόρημά του Across the River and Into the Trees, που κυκλοφόρησε το 1950.
Από το Harry’s Bar πέρασαν επίσης ο Charlie Chaplin, η Katharine Hepburn, ο Orson Welles, ο Truman Capote, η Peggy Guggenheim, ο Frank Lloyd Wright και προσωπικότητες της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας.
Η λίστα μοιάζει με κατάλογο προσώπων που καθόρισαν τον πολιτισμό του 20ού αιώνα. Το ενδιαφέρον είναι ότι όλοι αυτοί συναντιούνταν σε έναν χώρο που δεν είχε σχεδιαστεί για να τους εντυπωσιάσει.
Ο πόλεμος, η παρακμή και η αναγνώριση
Η πορεία του Harry’s Bar δεν ήταν ανέφελη. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κατάστημα έκλεισε. Όπως θυμόταν ο Arrigo Cipriani, ο πατέρας του δεχόταν πιέσεις από την αστυνομία επειδή φιλοξενούσε Εβραίους στο μπαρ. Η ιστορία του συνδέθηκε έτσι και με τις σκοτεινότερες στιγμές της Ιταλίας.
Μετά τον πόλεμο, το Harry’s Bar επανήλθε στη ζωή της Βενετίας. Ο Giuseppe Cipriani παρέδωσε σταδιακά τη σκυτάλη στον γιο του, Arrigo Cipriani, ο οποίος ανέλαβε να διατηρήσει τον χαρακτήρα του χώρου και να αναπτύξει την οικογενειακή επιχείρηση διεθνώς.
Το 2001, το ιταλικό υπουργείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς ανακήρυξε το Harry’s Bar εθνικό μνημείο. Πρόκειται για μια εξαιρετικά σπάνια διάκριση για έναν χώρο εστίασης, καθώς αναγνωρίστηκε η πολιτιστική και ιστορική του σημασία και όχι απλώς η γαστρονομική του φήμη.
Το Harry’s Bar εξακολουθεί να λειτουργεί στην Calle Vallaresso, διατηρώντας τις τιμές και τη φήμη ενός ιστορικού προορισμού. Ένα Bellini ή ένα carpaccio κοστίζουν περισσότερο από ό,τι σε ένα συνηθισμένο μπαρ της Βενετίας. Η διαφορά είναι ότι εδώ δεν πληρώνει κανείς μόνο το περιεχόμενο του ποτηριού ή του πιάτου, αλλά και το βάρος ενός ονόματος που έχει αποκτήσει διεθνή αναγνώριση.
Κεντρική φωτογραφία: Wolfgang Moroder / Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0 (περικοπή και αλλαγή διαστάσεων).

